هگل (1831-1770) همراه با فیشته و شلینگ، به دوره «ایدئالیسم آلمانی» در دهه‌های پس از کانت تعلق دارد. وی به عنوان نظام‌مندترین ایدئالیست پساکانتی در سراسر آثار منتشر شده مکتوبش و نیز درسگفتارهایش کوشید تا نوعی هستی‌شناسی فراگیر و نظام‌مند را از منظری «منطقی» شرح وبسط دهد. شاید هگل بیش از همه به دلیل شرح غایت‌انگارانه‌اش از تاریخ مشهور باشد، همان شرحی که بعدها مارکس آن را برگزید و «وارونه ساخت»، یعنی آن را به نظریه ماده‌گرایانه مبدل کرد که بر اساس آن پیشرفت تاریخی به کمونیسم منتهی خواهد شد.