پيش‌نويسِ کتاب «غروب بت ها» را نيچه در هفت‌، هشت روز در فاصله‌ي 26 اوت تا 3 سپتامبر 1888 ، در اقامتگاهِ تابستانی اش، دهكده‌ی زيلس‌ـ ماريا در ناحيه‌ی اُبرانگادينِ سوييس، نوشت. غروبِ بت‌ها فرآورده‌ی آخرين سالِ زندگانيِ كوشای ذهنی نيچه است. در آن سال نيچه با كوشندگی شگرفی شش متنِ جداگانه را آماده‌ی نشر كرد. كار را با نوشتنِ داستانِ واگنر آغاز كرد و آخرين كارش نيچه روياروی واگنر بود و در اين ميانه مسيحاستيز، غروبِ بت‌ها، و اينك، مرد! را با سرعتي شگفت به پايان برد. غروبِ بت‌ها آخرين اثری بود كه نيچه خود منتشر كرد، امّا هنگامی كه در ژانويه‌ی 1889 از چاپ درآمد، او ديوانه شده بود و از كارهايش ديگر خبر نداشت.

نيچه میخواست غروبِ بت‌ها درآمدي فشرده و كوتاه بر فلسفه‌ی او باشد و از اين نظر به‌درستی چكيده‌اي‌ست از همه‌ي ديدگاه‌های اساسيِ فلسفی او. وی در اين كتاب با زباني بسيار فشرده، امّا چالاك و سرزنده، تبرِ «بت‌شكنی»اش را بر تمامی «بت»های ديرينه و نو، كلاسيك و مدرن، میكوبد و به تمامی بنيادهای متافيزيكِ ميراثِ افلاطون و سقراط و يونانيّت در كلّ، تا بازسازیهای مدرنِ آن، به‌ويژه به دستِ كانت، حمله میبرد.

نامِ غروبِ بت‌ها طعنه‌اي‌ست به “غروبِ خدايان” اثرِ واگنر، و نامیست زيبا و پرمعنا برای چنين كتابی. هم اکنون می توانید کتاب «غروب بت ها» را با اجرای شنیدنی آرمان سلطان زاده بشنوید!

.

شماره مجوز: 052050-14220-8

.